Ten oosten van de Hoge Venen, net over de grens met Duitsland, ligt het Nationaal Park Eifel. Onze Duitse buren hebben een trektocht gemaakt die door het volledige natuurgebied loopt. Gedurende 4 dagen en 85 kilometer kan je de Wildnis-trail (wildernis-trail) hiken. Hou je van een kleine uitdaging, gezellige verblijven en de schitterende natuur van de Eifel? Bereid je dan voor op je avontuur met behulp van dit artikel!
Via Rursee hadden wij deze trekking geboekt hoewel je uiteraard ook alles zelf kan regelen. Rursee kan ook bagagetransport voorzien.
Nationaal Park Eifel
Nationaal Park Eifel, opgericht in 2004, is het eerste nationale park in Noordrijn-Westfalen en beslaat ongeveer 110 vierkante kilometer. Het park is een “ontwikkelingspark”, wat betekent dat het zich in 30 jaar zal ontwikkelen zonder menselijke tussenkomst om aan internationale criteria voor een nationaal park te voldoen.
Het park biedt een fascinerend proces van terugkerende wildernis, waar uitgestrekte bossen en open landschappen zich herstellen. Dit creëert een veilige haven voor duizenden bedreigde dier- en plantensoorten, zoals de zwarte ooievaar, oehoe en wilde kat. Bezoekers kunnen genieten van natuurlijke beukenbossen, indrukwekkende meerlandschappen en de open graslanden van het Dreiborn-plateau.
Opgelet: campings zijn er niet langs deze trail en wildkamperen is verboden. Je bent dus wel verplicht om een bed te boeken.
De Wildnis-trail
De Wildnis-trail in Nationaal Park Eifel is een langeafstandswandelpad van 85 kilometer dat door het hele park loopt, van Monschau-Höfen in het zuiden tot Hürtgenwald-Zerkall in het noorden. De trail bestaat uit vier etappes, variërend van 20 tot 24 kilometer per etappe. Hieronder omschrijf ik etappe per etappe.
De route staat aangeduid met een icoontje van het hoofd van een wilde kat, het symbool van het nationaal park.
Etappe 1: van Höfen naar Einruhr
Parkeren doe je best op deze parking. Opgelet: er moet betaald worden om hier te staan. Ik vrees dat er in Höfen geen treinstation is dus de bereikbaarheid met het openbaar vervoer is wat beperkt. Het gemakkelijkste is met de bus van Monschau naar Höfen. In Monschau is er geen treinstation, maar er is wel een goede busverbinding vanuit Aken.
Deze eerste etappe is 24 km lang met ongeveer 500 hoogtemeters om te overwinnen. De route start aan het bezoekerscentrum en eindigt aan het bezoekerscentrum in Einruhr. Elke route start en eindigt op die manier.
De eerste 12 km is vooral op brede paden en weinig hoogtemeters, hoewel je blijft lichtjes omhooggaan. Tijdens de eerste helft zie je veel mooie narcissen langs de route (in april dan toch). Dat zorgde voor een atypische, maar leuke wending. Een deel van de route maakt deel uit van de Narcissenwandeling die vanaf dezelfde parking vertrekt.
Het tweede deel van de etappe is toch wel mooier en verschillende landschappen wisselen af. Er moeten wel twee klimmetjes overwonnen worden. Vooral het tweede klimmetje was vrij pittig, zeker met een zwaardere rugzak.
De etappe eindigt in Einruhr waar we verbleven in het hotel Haus am See.
Etappe 2: van Einruhr naar Gemünd
Op dag 2 van de Wildnis-trail hoef je net geen 20 km af te leggen van Einruhr naar Gemünd. Onderweg moeten er wel ongeveer 560 hoogtemeters overwonnen worden volgens de gegevens van de organisatie, waaronder één lange klim. Ik kwam wel op 690 hoogtemeters met mijn Garmin Fenix 7. Er dient dus wel wat geklommen te worden.
Als je het centrum van Einruhr verlaat wandel je eerst langs het water op een breed pad. Hier is er ergens een stuk omleiding of extra, maar wij bleven wandelen langs het water. Als je het water verlaat begint er een vrij lange klim met enkele steile stukken. Als beloning zijn er enkele mooie uitzichten op de Rursee. Jammer genoeg was het bij ons heel slecht weer die dag.
Aan het einde van de klim kom je op een plateau waar bomen plaats maken voor groenblijvende struiken genaamd Brem (dit heeft mij wat opzoekwerk gevraagd. Corrigeer mij gerust indien dit toch niet zou kloppen). Voor je begint met afdalen passeer je een oude kerk (onderdeel van het spookdorp Wollseifen) dat voor ons een ideale lunch- en schuilplek was.
Na de Tweede Wereldoorlog werd Wollseifen in 1946 door de Britse militaire overheid ontruimd om plaats te maken voor een militair oefenterrein. De bewoners kregen slechts drie weken de tijd om hun huizen te verlaten. Het dorp werd uiteindelijk volledig verlaten en de gebouwen werden grotendeels vernietigd.
Tijdens het afdalen passeer je ook het grote complex van Vogelsang, een voormalig opleidingskamp van de nazi-partij. Daarna moet je nog twee klimmetjes overleven om aan te komen in Gëmund, waar wij verbleven in Hotel Haus Salzberg
Etappe 3: van Gemünd naar Heimbach
De Wildnis-trail trakteert op dag 3 met 22,5 km en 420 rustig aan te behalen hoogtemeters. In Heimbach moesten wij wel nog twee klimmende kilometer extra wandelen naar ons hotel.
Als je de stad verlaat volg je een breed pad langs de rivier. Als je wegdraait van de rivier volg je een kleinere stroom op een mooi en smal pad tot in Wolfsgarten. Vanaf hier blijf je op een breed bospad tot je arriveert aan de Abdij van Mariawald waar je eventueel iets kan drinken of zelfs een erwtensoep met worst eten.
De Abdij van Mariawald is een historisch klooster van de cisterciënzers van de strikte observantie, ook wel trappisten genoemd, gelegen in de Eifel nabij Heimbach. Het klooster werd opgericht in 1480 en heeft sindsdien een rijke geschiedenis van gebed en gastvrijheid. Mariawald is een plek van rust en bezinning, waar bezoekers kunnen genieten van de serene omgeving, deelnemen aan kloosteractiviteiten, en meer te weten kunnen komen over de trappistentradities tijdens rondleidingen.
Als je het klooster verlaat doe je een kort klimmetje tot aan een kruis en een begraafplaats. Hier heb je een mooi uitzicht op de abdij en de omgeving. De rest van de route gaat voornamelijk over brede paden met uitzondering van een leuk smal padje in dalende lijn aan het einde van de route, vlak voor je arriveert in Heimbach.
Wij verbleven in Pension Haus Diefenbach, maar hou er rekening mee dat je daarvoor twee kilometer extra moet doen al klimmend. Een groot deel hiervan kan wel via de route van dag 4, die hoef je dan de dag erna niet meer te doen.
Etappe 4: van Heimbach naar Zerkall
Op de laatste dag dienen er nog 17,8 km afgelegd te worden met 410 hoogtemeters. Doordat wij vanaf het hotel al ongeveer 1,5 km van de route van vandaag hadden gedaan werd het een kortere dag. Opgelet: je moet de trein nemen terug naar Heimbach vanuit Zerkall. Als je de bus naar de parking wil boeken (zie verder) moet je de trein nemen om 14u51!
Als je de laatste huizen verlaat begint er een vrij steile klim naar het hoogste punt van de dag. Vanaf daar wandel je weer eerder op brede paden, maar in tegenstelling tot dag 3 zie je verschillende soorten vegetatie wat zorgt voor een leuke afwisseling.
Tijdens het tweede deel van de wandeling krijg je nog enkele mooie uitzichten voorgeschoteld. Tijdens de laatste afdaling wandel je op een mooi smal bospad. Deze laatste afdaling is wel nog fel naar beneden op een bepaald punt. Daarna rest er je niks anders dan een breed pad te volgen tot in Zerkall, waar de Wildnis-trail eindigt.
Terug naar het beginpunt?
Ieder uur is er een trein terug naar Heimbach. Wij namen de trein van 14u51 want de organisatie had voor ons een shuttlebus gereserveerd om 15u45. Deze bus is genaamd de “Trail-express” en vertrekt aan het bezoekerscentrum van het nationaal park (vlak aan het treinstation van Heimbach). De bus is op afroep. Er moet minstens één werkdag op voorhand gebeld werden om de bus te reserveren en die vertrekt altijd om 15u45. Bel naar 02473 937717 om te reserveren (Engels is normaal geen issue, mijn contact kon zelfs Nederlands praten). Rond 17u10 sta je dan terug aan je wagen op de parking waar het avontuur begon.
Als je de trekking als een pakket boekt is alles hieromtrent al geregeld en geboekt.
Is de Wildnis-trail de moeite?
Hoewel de Wildnis-trail minder uitdagend is als de Lee-trail of de Eislek-trail, is het toch zeker de moeite waard om deze trektocht te doen. Je moet er wel rekening mee houden dat je regelmatig lange momenten op brede paden moet wandelen. De lastigheidsgraad van deze trail loopt wat gelijk met die van de Venntrilogie die eigenlijk aan de andere kant van de landsgrens loopt.
De Wildnis-trail vind ik minder mooi dan de Belgische en Luxemburgse trektochten hierboven aangegeven, maar voor wandelaars en natuurliefhebbers zeker nog de moeite om te gaan. We hadden ook geen al te best weer en dat kan mijn oordeel misschien wat negatief beïnvloeden. Qua accommodaties is de Wildnis-trail in elk geval beter voorzien dan veel Belgische trails, zeker als je niet wil kamperen (wat verboden is in het Nationaal Park Eifel).
